Prawo jazdy jako pierwsi wprowadzili Francuzi. Pierwsze przepisy poruszania się po drogach w Polsce powstały w 1826 roku, lecz dopiero niemal sto lat później, w roku 1921 powstał pierwszy polski kodeks drogowy.  O prawdziwych początkach polskiego prawa o ruchu drogowych i pierwszych, polskich licencjach dla automobilistów możemy mówić dopiero po 1918 roku. Jesienią 1918 roku powstały pierwsze komisje egzaminacyjne dla kandydatów na kierowców czyli dzisiejszy egzamin na prawo jazdy. Zasiadali w nich członkowie automobilklubów, pasjonaci motoryzacji oraz wojskowi. Pierwsze tak zwane prawka małe, zielone książeczki, zawierające dane osobowe kierowcy, datę uzyskania uprawnień. Przepisy dotyczące praw jazdy określono w 1921, wraz z wejściem w życie pierwszego, polskiego kodeksu drogowego. Nowością stało się wprowadzenie kategorii praw jazdy, zróżnicowanych w zależności od rodzaju pojazdu. Najniższa, V kategoria, upoważniała do prowadzenia motocykli, a posiadacz tzw. jedynki, czyli kategorii najwyższej był już prawdziwym zawodowcem i mógł prowadzić autobusy. Aby uzyskać dokument trzeba było mieć 18 lat i zdać egzamin na prawo jazdy - teoretyczno-praktyczny obejmujący wiedzę z budowy i działania pojazdu, ze znajomości przepisów ogólnopolskich i wojewódzkich oraz umiejętnością prowadzenia pojazdu. Prawo Jazdy wydawano na trzy lata, a nie było wymagane przy prowadzeniu pojazdów których prędkość maksymalna nie przekraczała 10 km/h. Panowała opinia, że egzamin był trudny i aby dobrze się do niego przygotować, należało uczęszczać na kurs, który organizowała szkoła jazdy.